Presell.der.pl

Drganie rąk, zakłócenia mowy, nie skordynowane ruchy. Są to charakterystyczne objawy choroby parkinsona, na którą cierpiał również nasz słynny rodak Jan Paweł II. Choroba Parkinsona jest postępującą, zwyrodnieniową chorobą układu nerwowego. Z czasem doprowadza do istotnego ograniczenia sprawności fizycznej człowieka, zakłóceń równowagi, możliwości samoobsługi. Pomimo innowacyjnych specyfików ograniczających objawy schorzenia, nie zidentyfikowano do dziś efektywnej metody zatrzymania jej postępu, co wynika także z zagadki jaką nadal stanowią jej źródła. Leczenie operacyjne choroby Parkinsona ma już długą historię i sięga lat 50. minionego stulecia. Jednakże wynalezienie nowych farmaceutyków (tzw. lewodopy) w latach 60-tych wywołało odejście od tzw. standardowego leczenia operacyjnego. Lewodopa jest lekiem obecnym w sprzedaży od przeszło 30 lat. Jej stosowanie nie spowalnia jednak procesu choroby. Na dodatek średnio po 5 latach terapii pojawiają się u większości pacjentów dolegliwości, związane nie tylko z przyjmowaniem leku, ale także z postępem schorzenia. Wliczają się do nich tzw. fluktuacje, czyli wahania kondycji ruchowej pacjenta w ciągu dnia (skrócenie działania leku, gwałtowne pogorszenia), oraz dyskinezy (ruchy mimowolne, przypominają ruchy taneczne), a także bolesne skurcze mięśni (tzw. dystonia). Z czasem skuteczność medykamentów jest coraz słabsza, a jakość życia pacjenta obniża się z roku na rok.

Drganie rąk, zakłócenia mowy, nie skordynowane ruchy. Są to charakterystyczne objawy choroby parkinsona, na którą cierpiał również nasz słynny rodak Jan Paweł II. Choroba Parkinsona jest postępującą, zwyrodnieniową chorobą układu nerwowego. Z czasem doprowadza do istotnego ograniczenia sprawności fizycznej człowieka, zakłóceń równowagi, możliwości samoobsługi. Pomimo innowacyjnych specyfików ograniczających objawy schorzenia, nie zidentyfikowano do dziś efektywnej metody zatrzymania jej postępu, co wynika także z zagadki jaką nadal stanowią jej źródła. Leczenie operacyjne choroby Parkinsona ma już długą historię i sięga lat 50. minionego stulecia. Jednakże wynalezienie nowych farmaceutyków (tzw. lewodopy) w latach 60-tych wywołało odejście od tzw. standardowego leczenia operacyjnego. Lewodopa jest lekiem obecnym w sprzedaży od przeszło 30 lat. Jej stosowanie nie spowalnia jednak procesu choroby. Na dodatek średnio po 5 latach terapii pojawiają się u większości pacjentów dolegliwości, związane nie tylko z przyjmowaniem leku, ale także z postępem schorzenia. Wliczają się do nich tzw. fluktuacje, czyli wahania kondycji ruchowej pacjenta w ciągu dnia (skrócenie działania leku, gwałtowne pogorszenia), oraz dyskinezy (ruchy mimowolne, przypominają ruchy taneczne), a także bolesne skurcze mięśni (tzw. dystonia). Z czasem skuteczność medykamentów jest coraz słabsza, a jakość życia pacjenta obniża się z roku na rok.

Mięśniak to łagodna forma nowotworowa. Mięśniaki występują się w macicy kobiet, na skutek zbyt dużego wzrostu tkanki mięśniowej. Formują guzy, które tylko w incydentalnych przypadkach, są w stanie przeobrazić się w nowotwór złośliwy. Zdarza się to zaledwie u 1% kobiet. Badacze do tej pory nie odkryli dokładnej przyczyny powstawania mięśniaków. Przypuszcza się, że powstawanie mięśniaków macicy łączy się z zaburzeniem gospodarki hormonalnej, przesadną produkcją hormonów bądź zwiększoną wrażliwością na hormon kobiecy – estrogen. Potwierdzać tą koncepcję może fakt, iż mięśniaki macicy występują właściwie u kobiet w wieku rozrodczym. Właściwie nie diagnozuje się ich u pań przed pokwitaniem. Z drugiej strony u kobiet po przekwitaniu wielkość mięśniaków pozostaje taka sama lub nieznacznie się zmniejsza. Na ogół mięśniaki stwierdza się w trakcie normalnego badania ginekolgicznego lub ultrasonografi. Niekiedy duże guzy powodują długie i obfite krwawienia miesiączkowe. Mogą one przyczynić się do dużej utraty krwi, a co za tym idzie anemii. W tym wypadku objawem może być przemęczenie, blada cera, wypadanie włosów. Jeżeli mięśniaki rozmieszczone są w szyjce macicy, poza krwawieniem mogą wywoływać upławy i ból w czasie stosunku. Małe bezobjawowe guzy w większości wypadków jedynie obserwuje się, rekomendując badania kontrolne (w tym badanie USG co 3-6 miesięcy). Za usunięciem guza przemawiają jego duże rozmiary, powracające obfite krwawienia prowadzące do anemii lub ból. Zaobserwowanie szybkiego rozwoju guza powinno być wskazaniem do pilnego operacji, albowiem istnieje niebezpieczeństwo rozwoju raka.

Mięśniak to łagodna forma nowotworowa. Mięśniaki występują się w macicy kobiet, na skutek zbyt dużego wzrostu tkanki mięśniowej. Formują guzy, które tylko w incydentalnych przypadkach, są w stanie przeobrazić się w nowotwór złośliwy. Zdarza się to zaledwie u 1% kobiet. Badacze do tej pory nie odkryli dokładnej przyczyny powstawania mięśniaków. Przypuszcza się, że powstawanie mięśniaków macicy łączy się z zaburzeniem gospodarki hormonalnej, przesadną produkcją hormonów bądź zwiększoną wrażliwością na hormon kobiecy – estrogen. Potwierdzać tą koncepcję może fakt, iż mięśniaki macicy występują właściwie u kobiet w wieku rozrodczym. Właściwie nie diagnozuje się ich u pań przed pokwitaniem. Z drugiej strony u kobiet po przekwitaniu wielkość mięśniaków pozostaje taka sama lub nieznacznie się zmniejsza. Na ogół mięśniaki stwierdza się w trakcie normalnego badania ginekolgicznego lub ultrasonografi. Niekiedy duże guzy powodują długie i obfite krwawienia miesiączkowe. Mogą one przyczynić się do dużej utraty krwi, a co za tym idzie anemii. W tym wypadku objawem może być przemęczenie, blada cera, wypadanie włosów. Jeżeli mięśniaki rozmieszczone są w szyjce macicy, poza krwawieniem mogą wywoływać upławy i ból w czasie stosunku. Małe bezobjawowe guzy w większości wypadków jedynie obserwuje się, rekomendując badania kontrolne (w tym badanie USG co 3-6 miesięcy). Za usunięciem guza przemawiają jego duże rozmiary, powracające obfite krwawienia prowadzące do anemii lub ból. Zaobserwowanie szybkiego rozwoju guza powinno być wskazaniem do pilnego operacji, albowiem istnieje niebezpieczeństwo rozwoju raka.

Mięśniak to łagodna forma nowotworowa. Mięśniaki występują się w macicy kobiet, na skutek zbyt dużego wzrostu tkanki mięśniowej. Formują guzy, które tylko w incydentalnych przypadkach, są w stanie przeobrazić się w nowotwór złośliwy. Zdarza się to zaledwie u 1% kobiet. Badacze do tej pory nie odkryli dokładnej przyczyny powstawania mięśniaków. Przypuszcza się, że powstawanie mięśniaków macicy łączy się z zaburzeniem gospodarki hormonalnej, przesadną produkcją hormonów bądź zwiększoną wrażliwością na hormon kobiecy – estrogen. Potwierdzać tą koncepcję może fakt, iż mięśniaki macicy występują właściwie u kobiet w wieku rozrodczym. Właściwie nie diagnozuje się ich u pań przed pokwitaniem. Z drugiej strony u kobiet po przekwitaniu wielkość mięśniaków pozostaje taka sama lub nieznacznie się zmniejsza. Na ogół mięśniaki stwierdza się w trakcie normalnego badania ginekolgicznego lub ultrasonografi. Niekiedy duże guzy powodują długie i obfite krwawienia miesiączkowe. Mogą one przyczynić się do dużej utraty krwi, a co za tym idzie anemii. W tym wypadku objawem może być przemęczenie, blada cera, wypadanie włosów. Jeżeli mięśniaki rozmieszczone są w szyjce macicy, poza krwawieniem mogą wywoływać upławy i ból w czasie stosunku. Małe bezobjawowe guzy w większości wypadków jedynie obserwuje się, rekomendując badania kontrolne (w tym badanie USG co 3-6 miesięcy). Za usunięciem guza przemawiają jego duże rozmiary, powracające obfite krwawienia prowadzące do anemii lub ból. Zaobserwowanie szybkiego rozwoju guza powinno być wskazaniem do pilnego operacji, albowiem istnieje niebezpieczeństwo rozwoju raka.

Wyobraźmy sobie, że ostrość naszego wzroku stopniowo pogarsza się, przy zmiennym oświetleniu robi się nam “mleko” przed oczami. Następnie następuje całkowita utrata wzroku. Na szczęście są to jedynie objawy zaćmy, choroby oczu, która jest całkowicie wyleczalna. Inna nazwa tej choroby to katarakta. Wywołuje ją częściowe lub zupełne zmętnienie soczewki oka, przez co zmniejsza się jej klarowność. Wyróżnia się kilka rodzajów zaćmy. Tzw. zaćma starcza na ogół dotyczy ludzi w wieku emerytalnym. Jest efektem starzenia się organizmu lub zaburzeń metabolicznych, spowodowanych elementami wewnętrznymi (choroby) i zewnętrznymi (chemiczne, fizyczne). Zaćma może się również pojawić jako defekt wrodzony u noworodków. Wtedy podłożem schorzenia jest uszkodzenie płodu lub zakłócenia przemiany materii, niedożywienie, zatrucia i infekcje zakaźne matki w czasie ciąży, takie jak np. różyczka. Objawy zaćmy wrodzonej to najczęściej białe źrenice. Charakterystycznym symptomem jest także pojawienie się tzw. odruchu Franceschettiego u dziecka. Polega on na tym, że noworodek uciska oczy piąstkami lub kciukami obu dłoni i ,wodzi” palcami przed niewidzącymi oczami. Zaćmę wrodzoną jak i nabytą leczy się operacyjnie. Zabieg chirurgiczny bazuje na usunięciu zmętnionej soczewki. Przeprowadzany jest w warunkach ambulatoryjnych, trwa zaledwie kilkanaście minut. Większość chorych odczuwa poprawę widzenia od razu po operacji.

Stanowi jedną z najgroźniejszych chorób oczu. Nie leczona prowadzi do trwałej i nieodwracalnej ślepoty. Mowa o jaskrze, chorobie oczu, która jest w stanie rozwijać się bezobjawowo i bez bólu przez długi czas. Warto więc znać, jakie są objawy jaskry, gdyż wtedy ma szansę uratować nasz cenny organ, jakim jest wzrok. Są to mianowicie: cykliczne napadowe bóle oczu, głowy oraz nudności, zakłócenia w widzeniu (np. tęczowe koła). Niestety w większości wypadków pierwszym dostrzegalnym objawem choroby jest dopiero szczątkowa utrata wzroku tzw. zawężenie pola widzenia. Wykrycie choroby jest możliwe przez rutynowe badania okulistyczne (badania dna oka, pola widzenia, ciśnienia oka). Jaskra wywołana jest upośledzeniem perfuzji siatkówki oka i nerwu wzrokowego. Często współistnieje z nią zwiększone ciśnienie oka. Jaskra niszczy komórki zwojowe siatkówki oka i włókna nerwu wzrokowego, co w rezultacie prowadzi do sukcesywnego zwężania pola widzenia. Jeżeli jaskra została wcześnie zdiagnozowana, medycyna daje duże szanse na powstrzymanie jej i ocalenie wzroku. W zależności od stopnia rozwoju schorzenia, leczenie jaskry polega na braniu różnych leków farmakologicznych (krople i tabletki), których rolą jest obniżenie ciśnienia w oku. W razie braku efektów przeprowadza się leczenie operacyjne laserem lub wyspecjalizowany zabieg chirurgiczny. Polega on na zmniejszeniu ciśnienia oka przez utworzenie nowego kanału odpływu cieczy wodnistej z gałki ocznej.

Stanowi jedną z najgroźniejszych chorób oczu. Nie leczona prowadzi do trwałej i nieodwracalnej ślepoty. Mowa o jaskrze, chorobie oczu, która jest w stanie rozwijać się bezobjawowo i bez bólu przez długi czas. Warto więc znać, jakie są objawy jaskry, gdyż wtedy ma szansę uratować nasz cenny organ, jakim jest wzrok. Są to mianowicie: cykliczne napadowe bóle oczu, głowy oraz nudności, zakłócenia w widzeniu (np. tęczowe koła). Niestety w większości wypadków pierwszym dostrzegalnym objawem choroby jest dopiero szczątkowa utrata wzroku tzw. zawężenie pola widzenia. Wykrycie choroby jest możliwe przez rutynowe badania okulistyczne (badania dna oka, pola widzenia, ciśnienia oka). Jaskra wywołana jest upośledzeniem perfuzji siatkówki oka i nerwu wzrokowego. Często współistnieje z nią zwiększone ciśnienie oka. Jaskra niszczy komórki zwojowe siatkówki oka i włókna nerwu wzrokowego, co w rezultacie prowadzi do sukcesywnego zwężania pola widzenia. Jeżeli jaskra została wcześnie zdiagnozowana, medycyna daje duże szanse na powstrzymanie jej i ocalenie wzroku. W zależności od stopnia rozwoju schorzenia, leczenie jaskry polega na braniu różnych leków farmakologicznych (krople i tabletki), których rolą jest obniżenie ciśnienia w oku. W razie braku efektów przeprowadza się leczenie operacyjne laserem lub wyspecjalizowany zabieg chirurgiczny. Polega on na zmniejszeniu ciśnienia oka przez utworzenie nowego kanału odpływu cieczy wodnistej z gałki ocznej.

Zdrowe zęby są ważne nie tylko z racji estetyki. Nie leczone dziury mogą przyczynić się do wystąpienia innych chorób. W związku z tym tak ważna jest właściwa higiena jamy ustnej. Do najczęstszych chorób jamu ustnej zaliczamy choroby dziąseł, których dominującą przyczyną jest powstawanie pod wpływem odkładania się osadu bakteryjnego na zębach i brzegach dziąseł. Po pewnym czasie nabiera on koloru żółtego na skutek pigmentów i metali pochodzących z jedzonego pokarmu. Następnie tworzy on kamienne złogi, które można zniszczyć jedynie w trakcie specjalistycznego zabiegu u dentysty. Warto pamiętać, że większość schorzeń przyzębia związanych jest z przewlekłym stanem zapalnym wywoływanym przez płytkę bakteryjną. Do najgroźniejszych z nich można zaklasyfikować paradonotozę. Przyczyną schorzenia są drobnoustroje, które likwidują tkanki otaczające zęby i tkankę okostną. Początkowym symptomem są bolesne dziąsła i krwawienia podczas ich szczotkowania. Kolejnym etapem jest obniżenie się dziąseł i odsłonięcie szyjki zębów. W ostatnim stadium paradontoza może doprowadzić do utraty uzębienia. W przeciwdziałaniu chorobie znacząca jest profilaktyka. Regularne szczotkowanie nie tylko usuwa pozostałości jedzenia z zębów, ale także masuje dziąsła, wzmacniając je. Poza tym konieczne są przeglądy kontrolne u stomatologa, usuwanie kamienia nazębnego, przynajmniej raz w roku. Ponadto dentyści zalecają zredukować przyjmowanie używek, które w poważnym stopniu przyczyniają się do tworzenia się płytki nazębnej – kawa, papierosy, alkohol.

Zdrowe zęby są ważne nie tylko z racji estetyki. Nie leczone dziury mogą przyczynić się do wystąpienia innych chorób. W związku z tym tak ważna jest właściwa higiena jamy ustnej. Do najczęstszych chorób jamu ustnej zaliczamy choroby dziąseł, których dominującą przyczyną jest powstawanie pod wpływem odkładania się osadu bakteryjnego na zębach i brzegach dziąseł. Po pewnym czasie nabiera on koloru żółtego na skutek pigmentów i metali pochodzących z jedzonego pokarmu. Następnie tworzy on kamienne złogi, które można zniszczyć jedynie w trakcie specjalistycznego zabiegu u dentysty. Warto pamiętać, że większość schorzeń przyzębia związanych jest z przewlekłym stanem zapalnym wywoływanym przez płytkę bakteryjną. Do najgroźniejszych z nich można zaklasyfikować paradonotozę. Przyczyną schorzenia są drobnoustroje, które likwidują tkanki otaczające zęby i tkankę okostną. Początkowym symptomem są bolesne dziąsła i krwawienia podczas ich szczotkowania. Kolejnym etapem jest obniżenie się dziąseł i odsłonięcie szyjki zębów. W ostatnim stadium paradontoza może doprowadzić do utraty uzębienia. W przeciwdziałaniu chorobie znacząca jest profilaktyka. Regularne szczotkowanie nie tylko usuwa pozostałości jedzenia z zębów, ale także masuje dziąsła, wzmacniając je. Poza tym konieczne są przeglądy kontrolne u stomatologa, usuwanie kamienia nazębnego, przynajmniej raz w roku. Ponadto dentyści zalecają zredukować przyjmowanie używek, które w poważnym stopniu przyczyniają się do tworzenia się płytki nazębnej – kawa, papierosy, alkohol.